Hoofdstuk 2: Levenswijze & Biologie
Vogelspinnen komen voor in allerlei klimaatzones en verschillende leefgebieden zoals: tropische, subtropische bossen, savannes, pampa's, halfwoestijnen, woestijnen. In de meeste van die gebieden hebben vogelspinnen zich weten aan te passen door gebruik te maken van verschillende overlevingsstrategieën en een perfect aangepaste levenswijze aan de heersende omstandigheden.
2.1. Boom- en struikbewoners
Karakteristieke vogelspinnen (zoals Avicularia, Tapinauchenius en Psalmopoeus ) uit de boomtoppen van het Zuid-Amerikaanse regenwoud, zijn sterk aangepast aan het leven in de bomen en struiken. Ze hebben opvallend lange poten om goed te kunnen klimmen. Een bundel haren (scopula) op de onderzijde van de tarsus en metatarsus zorgen ervoor dat de spinnen houvast hebben op het gladde oppervlak van bladeren en boomschors. In de Afrikaanse wouden hebben Stromatopelma en Xerodendrophila een soortgelijke levenswijze. Tenslotte treft men in de Aziatische bossen de meer bekende soorten van de genera Cyriopagopus en Poecilotheria. Het lichaam van de boombewoners is slank gebouwd zodat de dieren zich snel over takken en stammen te verplaatsen. De dichte beharing van de poten heeft nog een andere functie, bij onder meer Psalmopoeus cambridgei en Avicularia metallica zorgt deze ervoor dat een spin veilig een grote afstand kan overbruggen. Bij een noodgeval kan de spin zich uit de boom laten vallen en daarbij de behaarde poten spreiden die dan als een soort valscherm werken. Ongedeerd belandt de spin in de takken van een andere boom of op de zachte bosbodem. In de overstroomde bossen van het Amazone-bekken biedt het de spin ook nog eens drijfvermogen. Het water dat ieder seizoen enkele meters stijgt en het bos instroomt, kan dan min of meer zwemmend worden overgestoken.
Uiteraard is een goede schutkleur van belang zodat de dieren niet opvallen voor de alom aanwezige vijanden zoals vogels en zoogdieren. Het overgrote deel van de boombewonende spinnen bezit een kenmerkende tekening op het achterlijf en de poten. Hoewel enkele Phoecilotheria-soorten aan de onderzijde helder geel gekleurde poten en een opvallend patroon op het achterlijf bezitten, vallen ze toch niet op in een omgeving waarin het zonlicht door de bladeren wordt gebroken en slechts op enkele plaatsen de begroeiing verlicht. Daarbij vouwen de spinnen in rusttoestand hun poten zodat de opvallende kleuren aan de onderzijde daarvan onzichtbaar worden. Bijna altijd hebben rustende 'boombewoners' twee paar poten naar voren gestrekt en twee paar poten naar achteren. Dit stelt ze in staat om ook op dunne takken en bladeren plaats te nemen en zich klein te maken tussen spleten en holen van stammen, schors en takken. De meeste boombewonende spinnen maken gebruik van camouflagemiddelen die in de omgeving te vinden zijn. Bladeren kunnen gemakkelijk aan elkaar worden geweven waardoor er een veilig schuilplaats ontstaat. Hieruit kan de spin rustig de jacht aanvangen en onzichtbaar blijven voor prooi en vijand. Voor datzelfde doel worden ook de kokervormige groeiwijze van bromelia's en andere epifyten gebruikt. De dichte bladerkransen bieden afdoende schuilmogelijkheden. De Zuid-Amerikaanse Avicularia-soorten hebben een grote verspreiding en lang niet alle vertegenwoordigers van dit genus bewonen de bomen van het regenwoud en de vloedbossen. Deze vogelspinnen leven ook in parken, tuinen en huizen, waar ze zich nuttig maken door het wegvangen van plaaginsecten. Hier heeft een schuilplaats tussen de bladeren en takken plaats gemaakt voor kieren en ruimtes van muren of plafonds.
Vogelspinnen komen voor in allerlei klimaatzones en verschillende leefgebieden zoals: tropische, subtropische bossen, savannes, pampa's, halfwoestijnen, woestijnen. In de meeste van die gebieden hebben vogelspinnen zich weten aan te passen door gebruik te maken van verschillende overlevingsstrategieën en een perfect aangepaste levenswijze aan de heersende omstandigheden.
2.1. Boom- en struikbewoners
Karakteristieke vogelspinnen (zoals Avicularia, Tapinauchenius en Psalmopoeus ) uit de boomtoppen van het Zuid-Amerikaanse regenwoud, zijn sterk aangepast aan het leven in de bomen en struiken. Ze hebben opvallend lange poten om goed te kunnen klimmen. Een bundel haren (scopula) op de onderzijde van de tarsus en metatarsus zorgen ervoor dat de spinnen houvast hebben op het gladde oppervlak van bladeren en boomschors. In de Afrikaanse wouden hebben Stromatopelma en Xerodendrophila een soortgelijke levenswijze. Tenslotte treft men in de Aziatische bossen de meer bekende soorten van de genera Cyriopagopus en Poecilotheria. Het lichaam van de boombewoners is slank gebouwd zodat de dieren zich snel over takken en stammen te verplaatsen. De dichte beharing van de poten heeft nog een andere functie, bij onder meer Psalmopoeus cambridgei en Avicularia metallica zorgt deze ervoor dat een spin veilig een grote afstand kan overbruggen. Bij een noodgeval kan de spin zich uit de boom laten vallen en daarbij de behaarde poten spreiden die dan als een soort valscherm werken. Ongedeerd belandt de spin in de takken van een andere boom of op de zachte bosbodem. In de overstroomde bossen van het Amazone-bekken biedt het de spin ook nog eens drijfvermogen. Het water dat ieder seizoen enkele meters stijgt en het bos instroomt, kan dan min of meer zwemmend worden overgestoken.
Uiteraard is een goede schutkleur van belang zodat de dieren niet opvallen voor de alom aanwezige vijanden zoals vogels en zoogdieren. Het overgrote deel van de boombewonende spinnen bezit een kenmerkende tekening op het achterlijf en de poten. Hoewel enkele Phoecilotheria-soorten aan de onderzijde helder geel gekleurde poten en een opvallend patroon op het achterlijf bezitten, vallen ze toch niet op in een omgeving waarin het zonlicht door de bladeren wordt gebroken en slechts op enkele plaatsen de begroeiing verlicht. Daarbij vouwen de spinnen in rusttoestand hun poten zodat de opvallende kleuren aan de onderzijde daarvan onzichtbaar worden. Bijna altijd hebben rustende 'boombewoners' twee paar poten naar voren gestrekt en twee paar poten naar achteren. Dit stelt ze in staat om ook op dunne takken en bladeren plaats te nemen en zich klein te maken tussen spleten en holen van stammen, schors en takken. De meeste boombewonende spinnen maken gebruik van camouflagemiddelen die in de omgeving te vinden zijn. Bladeren kunnen gemakkelijk aan elkaar worden geweven waardoor er een veilig schuilplaats ontstaat. Hieruit kan de spin rustig de jacht aanvangen en onzichtbaar blijven voor prooi en vijand. Voor datzelfde doel worden ook de kokervormige groeiwijze van bromelia's en andere epifyten gebruikt. De dichte bladerkransen bieden afdoende schuilmogelijkheden. De Zuid-Amerikaanse Avicularia-soorten hebben een grote verspreiding en lang niet alle vertegenwoordigers van dit genus bewonen de bomen van het regenwoud en de vloedbossen. Deze vogelspinnen leven ook in parken, tuinen en huizen, waar ze zich nuttig maken door het wegvangen van plaaginsecten. Hier heeft een schuilplaats tussen de bladeren en takken plaats gemaakt voor kieren en ruimtes van muren of plafonds.
|
Hoofdstuk 3: Het houden van Vogelspinnen
Blabla Hoofdstuk 4: Het kweken van Vogelspinnen Blabla Hoofdstuk 5: 140 soortbeschrijvingen, met veel unieke foto’s van zowel spriderlingen, vrouwelijke- en mannelijke spinnen Bla bla Mocht je het boek willen aanschaffen maak dan gebruik van het contact formulier! |
|
